Bolesław Kopyciński (ur. 27 czerwca 1890 w Lublinie, zm. 28 stycznia 1969 w Warszawie – major dyplomowany obserwator Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Piotra i Józefy z domu Duchnowskiej. Absolwent wydziału Chemii Technicznej Politechniki Lwowskiej z 1914 roku. Współorganizator pierwszej polskiej eskadry lotniczej w Odessie w 1917 roku. Powrócił do kraju w 1919 roku w składzie eskadry lotniczej 4 Dywizji Strzelców gen. Żeligowskiego przekształconej z czasem w 10 eskadrę wywiadowczą, w której przejął dowodzenie po por. pil. Ludomirze Rayskim. Po ukończeniu szkoły Sztabu GeneralnegoDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 26 stycznia 1923 roku, s. 70., pomimo uszczerbku na zdrowiu (w wypadku lotniczym miał uszkodzony kręgosłup i z tego powodu skazany był na stałe noszenie skórzanego gorsetu), został w 1926 roku dyrektorem nauk w Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa w BydgoszczyStanisław Rutkowski, Zarys dziejów polskiego szkolnictwa wojskowego, wyd. MON, Warszawa, 1970. Przeniesiony w 1928 roku do wydziału organizacyjnego Departamentu Lotnictwa, gdzie 27 kwietnia 1929 został szefem sztabu 2 grupy lotniczej w PoznaniuDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 9 z 27 kwietnia 1929 r., s. 117, 123..