Zwyciężył na mistrzostwach Ameryki Środkowej i Karaibów w 1976 w Kingston i na mistrzostwach Ameryki Środkowej i Karaibów w 1977 w Panamie.
Zdobył złote medale na igrzyskach Ameryki Środkowej i Karaibów w 1978 w Medellín i na igrzyskach Wspólnoty Narodów w 1978 w Edmonton, a także srebrny medal na igrzyskach panamerykańskich w 1979 w San Juan (w finale pokonał go Kubańczyk Andrés Aldama).
Był mistrzem Stanów Zjednoczonych (AAU) w 1977.
Kariera w boksie zawodowym Przeszedł na zawodowstwo w 1981. Po wygraniu pierwszych 21 pojedynków (w tym z Ayubem Kalule w listopadzie 1982) zmierzył się 19 października 1984 w Madison Square Garden w Nowym Jorku z Seanem Mannionem w walce o wakujący tytuł mistrza świata federacji WBA w kategorii junior średniej, zwyciężając jednogłośnie na punkty. Skutecznie bronił tergo tytułu wygrywając kolejno z: Luigim Minchillo (1 grudnia 1984 w Mediolanie, przez techniczny nokaut w 13. rundzie), Davidem Braxtonem (28 lipca 1985 w Miami Beach, przez techniczny nokaut w 8. rundzie), Julianem Jacksonem (23 sierpnia 1986 w Miami Beach, przez techniczny nokaut w 2. rundzie), Miltonem McCrorym (19 kwietnia 1987 w Phoenix, przez techniczny nokaut w 10. rundzie) i Donaldem Currym (18 lipca 1987 w Las Vegas, przez nokaut w 5. rundzie).