Josima chciała w przyszłości zostać kompozytorką. Według słów Auerbach, marzyła „«udowodnić światu», że kobiety są zdolne nie tylko grać utwory innych lecz także same tworzyć muzykę”. Z twórczości Josimy przetrwało 17 kompozycji, w tym 6 mazurków i walc, a także utwory Ptaszek opowiada, Wiejscy muzykanci, Szemranie strumyka. W jej Suicie wschodniej widać inspirację tradycją pieśni szabatowych i melodii modlitewnych.
Rodzice Josimy nie przystali na możliwość wydostania córki z getta, ponieważ obawiali się rozdzielenia rodziny. W lecie 1942 roku Feldszuhowie zaczęli ukrywać się w getcie, by uniknąć deportacji do Treblinki; w tym czasie Josima zachorowała na zapalenie płuc, które rozwinęło się później w gruźlicę. Rodzina skutecznie ukrywała się do stycznia 1943 roku, gdy dzięki Szoszanie Kassower udało się jej uciec. Po aryjskiej stronie u Josimy zdiagnozowano finalne stadium gruźlicy. Rodzina następnie ukryła się w Pustelniku, gdzie Josima zmarła 21 kwietnia 1943 roku. Jej matka popełniła samobójstwo. Po wojnie Rubin Feldszuh przeniósł szczątki żony i córki, prawdopodobnie na cmentarz żydowski w Warszawie.