Alternatywny tytuł produkcji brzmiał Diamond Handcuffs.

Krytyk David Shipman, autor książki Caught in the Act: Sex and Eroticism in the Movies (1985), uważał, że postać Mavis Ray początkowo jawi się jako ktoś, kogo kobiety z poczuciem winy podziwiają, a mężczyźni chcą posiadać, ale później staje się bardziej współczująca po tym, jak doznała moralnego objawienia i została pielęgniarką. Lea Jacobs, historyk i autorka książki The Decline of Sentiment: American Film in the 1920s (2008), pisała, że film nie zajmuje się obyczajami seksualnymi, jak można by się spodziewać, ale raczej siłą uzyskaną z seksualności i bogactwa. W dalszej części dodała, że gdy Ray ma do czynienia z Jerrym, Dorothy i panią Croker-Kelley, jej „ostentacyjny” sposób ubierania się prowadzi do tego, że patrzy się na nią z góry; jednak z postaciami niższej klasy, takimi jak Patrick Michael Regan, jej suknia staje się symbolem władzy. Sam film Jacobs opisywała jako „prawdopodobnie najdziwniejszy eksperyment w dramatyzowaniu gatunku poszukiwaczy złota”, przypominający dzieła niemieckiego reżysera Rainera Wernera Fassbindera.