większość funkcji administracyjnych w Szahr-e Suchta pełniły kobiety.
Prace archeologiczne „Spalone Miasto” zostało odkryte przez brytyjskiego podróżnika i archeologa Aurela Steina w 1916 roku.
Pierwsze badania archeologiczne na tym terenie zainicjowała w 1960 roku włoska misja archeologiczna w Iranie pod auspicjami Włoskiego Instytutu Bliskiego i Dalekiego Wschodu. W 1967 roku grupa archeologów pod kierunkiem Maurizio Tosiego rozpoczęła rozległe wykopaliska i badania, które były prowadzone do roku 1978, głównie w północnej i centralnej części stanowiska.
Kolejny cykl badań Szahr-e Suchte zainicjowała w 1997 roku Irańska Organizacja Dziedzictwa Kulturowego, kontynuując badania misji włoskiej oraz rozszerzając wykopaliska na pozostałe obszary stanowiska.
Stanowisko, o powierzchni 150 ha, dzieli się na cztery okresy osadnicze: okres I, obejmujący lata 3200–2750 p.n.e. okres II, obejmujący lata 2750–2500 p.n.e. okres III, obejmujący lata 2500–2200 p.n.e. okres IV, obejmujący lata 2200 do ok. 1950–1650 p.n.e.
Badania wskazały, że „Spalone Miasto” było trzykrotnie spalone, z czego dwukrotnie niemal całkowicie zniszczone: ok. 2750 roku p.n.e. oraz ok. 2100 roku p.n.e.