Proroctwo o wojnie domowej było przekazywane i powielane wśród przywódców kościelnych oraz niektórych misjonarzy już w latach 30. XIX wieku. Jego droga do uznania za kanoniczne objawienie była wszelako dosyć długa. Jego zasadniczą część Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich opublikował dopiero w 1851. Włączono je do mormońskiego kanonu ostatecznie w 1876. Pozostaje jedną z najlepiej znanych i najszerzej publikowanych części Nauk i Przymierzy. Największe zainteresowanie wzbudzała podczas wspominanej już wojny secesyjnej. Przez wielu wiernych była postrzegana wówczas jako potwierdzenie proroczego posłannictwa Josepha Smitha.
Jego interpretacja doktrynalna zmieniała się z czasem. Różne było także użycie polityczne tego proroctwa. Reed Smoot, członek Kworum Dwunastu Apostołów, reprezentujący również Utah w Senacie Stanów Zjednoczonych prawdopodobnie wykorzystywał je w swoich staraniach przeciwko ratyfikacji Traktatu wersalskiego. Wraz z międzynarodową ekspansją Kościoła rozumienie proroctwa uległo znacznemu poszerzeniu. Zaczęto je pojmować w kontekście Ewangelii jako narzędzia wybawienia przed nieszczęściem. Szczególną uwagę władz naczelnych wspólnoty przykuł też werset ósmy tekstu proroctwa spisanego w rozdziale 87. Nauk i Przymierzy. Nawołuje on świętych w dniach ostatnich, by stali w świętych miejscach i nie dali się poruszyć.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Nauki i Przymierza