W języku czamorro wymawiana jest jako długie /o:/.
W języku szwedzkim jako samogłoska tylna wpływa na wymowę występującej przed nią spółgłoski /k/ i /g/, których wymowa różni się w zależności od natury następującej po nich samogłoski. /k/ i /g/ po samogłoskach tylnych, zatem i å wymawiane są zawsze twardo, zgodnie z wartością reprezentującej je litery. Zależność pokazuje diagram:
thumb|center
Znaczenie thumb|Rzeczka Liver Å w Danii thumb|Miejscowość Å na Lofotach
W językach skandynawskich występuje zarówno jako litera, jak i odrębny wyraz. Po szwedzku, norwesku i duńsku å to strumyk, rzeczka lub potok. W języku norweskim jest też znacznikiem cechy bezokolicznika w czasowniku: å snakke odpowiada szwedzkiemu att tala, duńskiemu at snakke i angielskiemu to speak. We wczesnym języku szwedzkim oznaczało słowo på (na). Jest nazwą geograficzną dwunastu miejsc w Szwecji, pięciu miejsc w Norwegii i jednego w Danii. W nazwach występuje również jako przyrostek (równoznaczny z -eå) i oznacza rzekę Skogså, Luleå, Umeå. Jest międzynarodowym oznaczeniem jednostki długości angstrem i pochodzi od nazwiska Andersa Jonasa Ångströma.