szeroko wrzecionowate, w KOH szkliste, cienkościenne, często z żółtawymi wtrąceniami refrakcyjnymi. Pleurocystydy również typu chryzocystyda, rozproszone, podobne do cheilocystyd. Trama blaszek równoległa. Strzępki skórki w KOH szkliste, złożone z elementów o szerokości 2,5–7,5 µm, gładkie. Gatunki podobne Jest kilka podobnych gatunków pierścieniaków. Charakterystyczne cechy pierścieniaka czarnozarodnikowego to biały kapelusz otoczona zębopodobnymi resztkami osłony, białawe potem szare blaszki, biały pierścień ze żłobioną górną powierzchnią oraz mikroskopijne cechy, w tym dość duże zarodniki z lekko ściętym końcem i chrysocystydami.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie pierścieniaka czarnozarodnikowego w Europie i w Ameryce Północnej. W zestawieniu wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski W. Wojewoda w 2003 r. przytoczył 5 stanowisk. Bardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Grzyb saprotroficzny. Występuje na ziemi bogatej w próchnicę w lasach, na polanach, pastwiskach, polach, poboczach dróg, w ogrodach. Owocniki tworzy od wiosny do jesieni.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pierścieniakowate