Posiada małą głowę, wysokie ciało i garb tłuszczowy nad głową, przez co jest jedną z najbardziej charakterystycznych ryb z rodzaju Gila. Ubarwienie ciała zielonkawe i srebrzyste po bokach. Trzon ogonowy jest bardzo smukły, płetwa ogonowa jest duża. W okresie godowym spód ciała jest przyozdobiony czerwonymi plamami.
Ekologia i zachowanie Zamieszkuje głębokie plosa szybkich wód, w pobliżu głazów i stromych klifów.
Jest gatunkiem wszystkożernym, odżywiającym się nitkowatymi glonami, bezkręgowcami i innymi małymi rybami.
Tarło trwa od kwietnia do lipca w strumieniach i dopływach rzek. Ikra uwalniana jest w toni wodnej, opada na dno i przykleja się do podłoża. Rodzice nie opiekują się ikrą. Ponadto niektóre osobniki G. robusta i G. elegans wykazują wzorce zmienności wyglądu, przez co są podobne do G. cypha, możliwe iż te trzy gatunki krzyżują się w naturalnym środowisku, możliwe też, iż G. robusta i G. elegans są podgatunkami G. cypha, nie ma jednak na to dowodów.
Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje Gila cypha za gatunek zagrożony wyginięciem (EN – Endangered).