Historia i estetyka nurtu Zapowiedź: Tadeusz Konwicki Za zapowiedź trzeciej fali polskiego kina uznawany jest – zwykle zaliczany też w poczet polskiej szkoły filmowej – Ostatni dzień lata (1958), którego reżyser Tadeusz Konwicki był całkowitym amatorem. Nakręcony przezeń debiut został dofinansowany bardzo skromnym budżetem w wysokości 10 tysięcy złotych w gotówce, 6 tysiącami metrów taśmy oraz jedną kamerą Arriflex. Film z konieczności cechował się ascetycznym wykonaniem (zdjęcia kręcono na pustej plaży, z udziałem dwuosobowej obsady), wskutek czego film Konwickiego był uznawany za najtańszy film fabularny w historii polskiej kinematografii. Ostatni dzień lata miał funkcję autoterapeutyczną, ale też przypominał swą koncepcją nowofalowe „kino ubogie”. Podobnie nowofalowy pod względem wykonania był inny film Konwickiego Zaduszki (1961), pełen długich retrospekcji nawiązujących do wybranych wątków ze wcześniejszych powieści Konwickiego.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Trzecia fala (kinematografia polska) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.