Szkoły i kursy organizowały także dywizyjne bataliony saperów. Celem kursów i szkół było nie tylko przygotowanie kadr dla oddziałów saperskich, ale także utworzenie „sapera polskiego”. Nie zdefiniowano jednak, czym powinien wyróżniać się saper „polski”.
Przeszkodą w szkoleniu okazał się niedostatek kandydatów z odpowiednim przygotowaniem zawodowym na funkcje oficerskie. Także pozyskiwanie kandydatów na podoficerów wojsk inżynieryjnych z wykształceniem technicznym nastręczało wielu trudności. W lutym 1920 wojska saperskie otrzymały ponad 10 000 rekrutów roczników 1900 i 1901, ale niewielu spośród nich posiadało jakiekolwiek przygotowanie fachowe do służby saperskiej. Trzymiesięczny okres szkolenia był zbyt krótki na wpojenie żołnierzom niezbędnych umiejętności specjalistycznych. Rekruci musieli też przebyć szkolenie ogólnowojskowe – typowe dla piechura. Konieczną wiedzę fachową większość saperów zdobywała dopiero w warunkach bojowych. W okresie od 1 grudnia 1919 do 1 czerwca 1920 bataliony i kompanie zapasowe wysłały na front 4206 podoficerów i szeregowców i tylko 65 oficerów. Nie mogło to w żadnym wypadku zniwelować braków kadrowych.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia