Dziwogon popielaty (Dicrurus leucophaeus) – gatunek średniej wielkości wędrownego ptaka z rodziny dziwogonów (Dicruridae). Występuje od wschodniego Afganistanu przez podnóża Himalajów i południowo-wschodni Tybet po Chiny na południe od Mandżurii i Hajnan oraz po Azję Południowo-Wschodnią, w tym część Filipin. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Taksonomia Po raz pierwszy gatunek opisał Louis Pierre Vieillot w 1817. Holotyp, według autora, pochodził ze Sri Lanki, w rzeczywistości jednak z Jawy. Autor nadał nowemu gatunkowi nazwę Dicrurus leucophaeus. Obecnie (2025) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) podtrzymuje tę nazwę. Dziwogon popielaty najbliżej spokrewniony jest z grupą afrykańskich przedstawicieli Dicrurus.
Systematyka w obrębie podgatunków jest skomplikowana. Brak jasnych granic między niektórymi podgatunkami, a populacje większości kontynentalnych podgatunków są wędrowne. Między częścią z nich istnieją formy pośrednie. Dziwogony popielate niektórych podgatunków na tle rodziny wyróżniają się przewagą szarości w upierzeniu, które może być wyjątkowo jasne. Przedstawiciele D. l. leucogenis o niemal białych bokach głowy oraz wyjątkowo ciemne dziwogony długosterne (D. l. longicaudatus;