Clarence Dickinson, pilot SBD-3 Dauntless o numerze taktycznym 6-S-10, 10 grudnia 1941 roku zatopił okręt podwodny I-70, pierwszy japoński okręt zatopiony w walce podczas II wś. 4 czerwca 1942 roku, trafił bombą lotniskowiec „Kaga”
Jeszcze przed dotarciem „Enterprise” do Pearl Harbor, pozostała na jego pokładzie część eskadry VS-6 wzięła udział w bezowocnym poszukiwaniu japońskiego zespołu Kido Butai na południe od Hawajów (według błędnych danych rozpoznania)Edward Stafford: The Big E, s. 36-41. 10 grudnia patrolujące samoloty eskadry uszkodziły, a następnie zatopiły japoński okręt podwodny I-70, który został w ten sposób pierwszym japońskim okrętem zatopionym po oficjalnym rozpoczęciu wojny na PacyfikuKleiss Norman: Never Call Me a Hero, s. 121-127. W lutym 1942 roku, bombowce VS-6 prowadziły z pokładu CV-6 bombardowania japońskich baz na wyspach Marshalla, na wyspie Wake, a następnie Marcus. W związku z rajdem USS „Hornet” (CV-8) i bombowców USAAF pułkownika Doolittle’a na macierzyste Wyspy Japońskie, ani „Enterprise” ani jego eskadra VS-6 nie wzięły udziału w bitwie Morzu Koralowym. Grupa powietrzna Enterprise osłaniała bowiem w tym czasie lotniskowiec USS „Hornet”, którego pokład startowy zastawiony był średnimi bombowcami armii North American B-25 Mitchell.