W przypadku wschodnich przeciwników Rzymu szczególne znaczenie miały tytuły Parthicus Maximus i Persicus Maximus. Pierwszy odnosił się pierwotnie do zwycięstw nad Partami, drugi do zwycięstw nad Persami. Po upadku państwa Partów i przejęciu władzy w Iranie przez Sasanidów formy Parthicus Maximus i Persicus Maximus są w części świadectw i interpretacji badawczych omawiane jako blisko powiązane z rzymskim postrzeganiem wschodniego przeciwnika. Robert Suski wskazywał, że w III wieku, zwłaszcza w propagandzie cesarzy z lat 268–284, formy Parthicus Maximus i Persicus Maximus bywały używane blisko siebie, a niekiedy funkcjonowały niemal synonimicznie.
Przydomek występował w formule tytulatury cesarskiej, a także w źródłach epigraficznych, papirologicznych i numizmatycznych. Jednym z poświadczonych przykładów jest antoninian Karusa z legendą awersu DIVO CARO PERS, rozwijaną jako Divo Caro Persicus, czyli „boskiemu Karusowi, zwycięzcy Persów”.
Kontekst propagandowy w III wieku W III wieku n.e. przydomki odnoszące się do zwycięstw na wschodzie nie zawsze odpowiadały rzeczywistym sukcesom militarnym.