We wrześniu 1878 r. ukazał się tzw. Program brukselski, opracowany w środowisku socjalistów warszawskich, stanowiący pierwszą próbę sformułowania założeń ideologii socjalistycznej w kraju. Dokument ten w sposób popularny przedstawił zarys podstawowych założeń Manifestu komunistycznego. Program postulował wspólną własność narzędzi i środków produkcji, wysuwał demokratyczny postulat równości społecznej obywateli, bez różnicy płci, rasy i narodowości. Druga jego część zawierała akces i poparcie dla międzynarodowego ruchu robotniczego. Dokument ten był pierwszą deklaracją socjalizmu polskiego, wyrosłą z rozwijającego się klasowego ruchu robotniczego. Utożsamiał się z ruchem politycznym powołanym do życia przez Karola Marksa i Fryderyka Engelsa.
Działalność kółek socjalistycznych w latach 1878–1879 została przerwana przez falę aresztowań. Represje władz spowodowały również emigrację socjalistów z Królestwa Polskiego. Ludwik Waryński zmuszony został do opuszczenia Warszawy. Wyjechał do Galicji, gdzie brał udział w organizowaniu pierwszych kółek socjalistycznych. W 1882 r. powstał Komitet Robotniczy organizującej się Międzynarodowej Socjalno-Rewolucyjnej Partii Proletariat. Program partii ukazał się 1 września 1882 r. Starano się w nim przystosować ogólne zasady marksizmu do warunków polskich.