W 1915 został redaktorem dziennika „Polak w Ameryce” w Buffalo. W 1916 został delegatem na sejm ZPRK w Pittsburghu, a w październiku 1917 na sejmie w Schenectady wybrano go redaktorem naczelnym dwutygodnika ZPRK „Naród Polski”, którym był od 1918. W 1918 był reprezentantem ZPRK w Wydziale Narodowym Polskim w Ameryce i członkiem jego zarządu oraz komitetu wykonawczego, a także sekretarzem rady naczelnej i komitetu katolickiego WNP.
W 1918, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, dołączył do akcji zbierania 10 mln dolarów, które zbierano na odbudowę Polski oraz dla ofiar wojny. W 1921 z Nikodemem Piotrowskim założył „Dziennik Zjednoczenia”, którego został redaktorem oraz zarządcą. W 1925 objął funkcję sekretarza wykonawczego i prezesa komisji spraw katolickich Polskiej Rady Opieki Społecznej. 26 kwietnia 1926 został odznaczony w Chicago Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Mieczy Hallerowskich. W 1928 za podejmowanie problematyki katolickiej w prasie amerykańskiej dostał papieski dyplom ze złotą gwiazdą. W 1929 uczestniczył w pierwszym zjeździe Związku Polaków z Zagranicy (późniejszy Światowy Związek Polaków z Zagranicy). W 1929 na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu kierował przygotowaniem ekspozycji ZPRK nagrodzonej złotym medalem przez ministra Eugeniusza Kwiatkowskiego.