Strzępki skórki kapelusza o szerokości 2,5–7,5 µm, gładkie, szkliste ze sporadycznie występującymi sprzążkami, sporadycznie uchyłkowate. Gatunki podobne Dla twardziaczka białawego charakterystycznymi cechami makroskopowymi są: siedlisko, białawy kapelusz, bardzo rzadkie, białawy trzon ciemniejący od podstawy w górę, oraz tendencja do tworzenia różowawych plam u starszych osobników. Mikroskopowo charakteryzuje się dużymi zarodnikami, nitkowatymi cheilocystydami i komórkami skórki, które nie mają ostrych, przypominających miotły struktur, które można znaleźć u niektórych innych gatunków twardzioszków<. Makroskopowo podobny jest Tetrapyrgos nigripes, ale jego blaszki nie są tak rzadkie, a podstawa trzonu jest umieszczona bezpośrednio w podłożu i nie jest widoczna na niej biała grzybnia. Pod mikroskopem różnice są znaczne.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie twardziaczka białawego w Ameryce Północnej i Południowej, Azji, Australii i na Nowej Zelandii. W. Wojewoda w zestawieniu wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski w 2003 r. przytacza 3 stanowiska z uwagą, że jego rozprzestrzenienie w Polsce i stopień zagrożenia nie są znane.
Grzyb saprotroficzny. Występuje w lasach i zaroślach, zwłaszcza nadrzecznych olsach. Rośnie wśród liści i opadłych gałęzi drzew, na opadłych gałązkach, gałęziach i innych elementach ściółki leśnej.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Omphalotaceae