Po powrocie do zdrowia został mianowany komendantem batalionu, przebywającego w Przemyślu i w Krakowie. Jesienią 1916 powrócił do służby frontowej. Wraz ze swoim batalionem (wyćwiczonym w Krainburgu) został przydzielony do pułku piechoty pospolitego ruszenia nr 32. Podczas dziesiątej bitwy nad Soczą na froncie włoskim nocą 25/26 maja 1917 jego batalion połączył się z pułkiem. Został mianowany przez komendanta pułku Pernera dowódcą 1 batalionu. W trakcie potyczki z siłami włoskimi 30 maja 1917 w okolicach Vodic został postrzelony w klatkę piersiową (płuca) (według innej wersji w pułku piechoty pospolitego ruszenia nr 32 służył w 1 kompanii karabinów maszynowych). Według różnych źródeł wojskowych do końca życia był kapitanem pospolitego ruszenia Obrony Krajowej lub rotmistrzem w rezerwie. Zmarł od ran 22 czerwca 1917 w szpitalu polowym w Dol. Otlicy pod Soczą. Tam na wiejskim cmentarzu został pierwotnie pochowany. Został pochowany w Krzęcinie 31 października 1917 w pogrzebie przy udziale m.in.