Z boków głowy znajdują się rozległe kobaltowoniebieskie płatki skórne, które u samca zajmują większość boków głowy.
Zasięg, ekologia i zachowanie Kiśćce modrolice występują w podgórskich i górskich lasach interioru Borneo. Ich zasięg występowania obejmuje około 610 tysięcy km² i ciągnie się od południowego Sabah po środkowy Sarawak oraz zachodni, środkowy i wschodni Kalimantan. Wydają się nie występować w skrajnie południowej i południowo-wschodniej części Kalimantanu – nie ma stwierdzeń w pasie 200 km od wybrzeża południowego i wschodniego Borneo. W Kalimantanie odnotowywane były do 1500 m n.p.m. w podgórskich lasach. W Sarawak i Sabah zamieszkują głównie lasy pierwotne na pagórkowatym terenie oraz górskie lasy między 300 a 1500 m n.p.m. Najczęściej spotykane są jednak do 1200 m n.p.m. Współczesne stwierdzenie z Ulu Barito – w regionie źródła rzeki Barito w środkowym Kalimantanie – przesunęło znane granice zasięgu na południe. Ponadto pochodzi ze 150–250 m n.p.m., stosunkowo nisko, jak na dotychczas znane miejsca występowania. Ogółem kiśćce modrolice zasiedlają lasy zdominowane przez dwuskrzydlcowate na nizinach i obszarach pagórkowatych, lasy podgórskie i rosnące na aluwiach. Mają podobnie urozmaicone preferencje środowiskowe, co kiśćce ogniste (L. ignita) i zdecydowanie szersze niż kiśćce rdzawogrzbiete (L.