Twórczość Mistrza i jego warsztatu jest uchwytna w okresie od 1585 do 1611 r. Szczytowym okresem jego twórczości były lata dziewięćdziesiąte XVI w., a produkcja warsztatu wygasła w pierwszej dekadzie XVII w. Działał na obszarze dawnych księstw biskupiego i opolsko-raciborskiego, chociaż jego prace odnaleźć można także w Brzegu, we Wrocławiu i okolicach. Mistrz Nagrobka Dluhomila nie sygnował swoich dzieł, co wynikać może z braku takiej praktyki w ówczesnym systemie pracy warsztatowej. Dzieła zostały zestawione na podstawie analizy stylowo-porównawczej.
Na podstawie zachowanych dzieł można stwierdzić, że preferował pracę w marmurze śląskim, choć wykorzystywał także piaskowiec oraz w jednym (zachowanym) przypadku wapień salzburski. Siedzibą warsztatu była prawdopodobnie Nysa lub okolice Sławniowic, gdzie działał kamieniołom. Wskazuje na to szerokie wykorzystanie marmuru oraz lokalizacja dzieł: liczne pomniki znajdują się w okolicach Nysy, choć były one także fundowane w bardziej odległych miejscowościach: Wrocławiu, Żelowicach, Brzegu, okolicach Dzierżoniowa (Nowizna) czy Oławy (Marszowice)Życiorys na podstawie: Sylwia Krzemińska-Szołtysek, Wielmożni Panowie i Czcigodne Panie. Renesansowe nagrobki figuralne na Górnym Śląsku, Wrocław 2017 (Studia z Historii Kultury Europy Środkowej. T. 3), s.