W 1930 wraz z Zygmuntem Zaleskim zawiązali spółkę, która stała się dzierżawcą Teatrów Miejskich we Lwowie (ich dyrektorem artystycznym oraz głównym reżyserem był Leon Schiller). Spółka przetrwała do września 1931 roku, kiedy to wyniku konfliktu pomiędzy Związkiem Dyrektorów Teatrów Polskich a ZASP część zespołu na czele z L. Schillerem wyjechała do Warszawy. Czapelski przeniósł się z grupą aktorów do Gdyni, gdzie przez kilka miesięcy prowadził zespół pod nazwą Teatr Polski, występujący m.in. również w Gdańsku, Chojnicach, Kościerzynie i Wejherowie. Wobec braku funduszy zespół zakończył działalność, a Czapelski powrócił do Warszawy, gdzie pełnił funkcję dyrektora administracyjnego Teatru Wielkiego.

Lata II wojny światowej spędził w Warszawie, gdzie kierował biurem budowlanym, a następnie był kierownikiem kina „Atlantic”. Ranny w powstaniu warszawskim, po zakończeniu walk wyjechał do Szczecina. Tam został mianowany naczelnikiem Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Pełnomocnika Rządu na Okręg Pomorza Zachodniego. Był odpowiedzialny za organizacje instytucji kulturalnych i pierwszych imprez artystycznych. Dzięki jego staraniom w 1946 roku powstał szczeciński Teatr Polski, natomiast w latach 1948–1951 był dyrektorem administracyjnym Robotniczego Towarzystwa Muzycznego, które stało się zaczątkiem Filharmonii Szczecińskiej.