Andrzej Rogoziński (ur. 20 września 1874 w Siedlcach lub w Duranowie, zm. 20 maja 1942 w Hartheim, Alkoven) – polski ksiądz, łódzki działacz społeczny, więzień obozu koncentracyjnego w Dachau, ofiara zbrodni nazistowskich.
Życiorys Ukończył szkołę elementarną w Sochaczewie, a w późniejszym okresie Seminarium Metropolitalne Warszawskie. 19 stycznia 1902 uzyskał święcenia kapłańskie by następnie zostać wikarym w Nowo-Mińsku oraz kapelanem szpitala psychiatrycznego w Tworkach. Od marca 1903 pełnił funkcję wikarego w Kutnie. 10 sierpnia 1904 został wikarym w parafii Podwyższenia św. Krzyża w Łodzi. W okresie posługi w Łodzi podjął się organizacji bractwa religijnego – Łódzkiego Stowarzyszenie Robotników Chrześcijańskich „Demokracja Chrześcijańska”, założonego w odpowiedzi na powołane przez ks. Jana Albrechta w 1906 Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich w Łodzi. Organizacja ta miała na celu m.in. wspierać robotników w protestach w okresie rewolucji 1905 roku w przeciwieństwie do innych organizatorów ruchu chrześcijańskiego na terenie Królestwa Polskiego, które wytrzymywały się przed wspieraniem protestów.