W latach 40. skupił się na planowaniu kibuców, eksperymentując z lokalnie dostępnymi materiałami, wykładał także architekturę na Technionie. W 1948 roku, po deklaracji niepodległości Izraela, został dyrektorem Departamentu Planowania podlegającego bezpośrednio pod nowo powstały rząd Dawida Ben Guriona. Celem departamentu była reakcja na szybki wzrost liczby imigrantów. Na nowym stanowisku Szaron odpowiadał m.in. za państwowy plan zagospodarowania, plany regionalne i projekty założenia 20 nowych miast. Funkcję sprawował do 1953 roku, po czym w roli specjalisty ds. planowania regionalnego ONZ odwiedził Nowe Delhi i Birmę. W 1954 roku założył wraz z Benjaminem Idelsonem wspólną pracownię architektoniczną. Spółka wzięła udział w licznych konkursach na budynki użyteczności publicznej, wygrywając m.in. projekt na Szpital Ichilow (1954–1960), czy izraelski pawilon na Expo w Brukseli (1958). Duet architektów stworzył także projekt uniwersytetu w Ife (1963). Z kolei za projekt szpitala w Beer Szewie architekci zostali wyróżnieni Nagrodą Izraela w dziedzinie architektury.