thumb|Grób Tadeusza Szulca|lewo|320x320px W roku 1920 przeprowadził się do Poznania, gdzie do wybuchu II wojny światowej był koncertmistrzem Opery Poznańskiej, członkiem Kwartetu Polskiego Zdzisława Jahnke oraz nauczycielem gry na skrzypcach w Poznańskiej Akademii Muzycznej. Na początku II wojny światowej w konspiracji kształcił zgłaszających się do niego uczniów. Była to przyczyna prześladowań przez Niemców i przymusowego wywozu do Generalnego Gubernatorstwa.

Zaraz po wojnie powrócił do Poznania, gdzie od chwili otwarcia szkół muzycznych uczył gry na skrzypcach w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej, a później także w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej. W kwietniu 1945 roku ponownie został koncertmistrzem Opery Poznańskiej.

Jako solista występował również w Polskim Radiu, wykonując m.in. koncert skrzypcowy Aleksandra Głazunowa pod dyr. Emila Młynarskiego oraz podwójny koncert na skrzypce i wiolonczelę Johannesa Brahmsa (z Zygmuntem Butkiewiczem).

Zmarł 2 października 1960 r.