Przebieg Jeszcze za życia de Nobili rozpoczął się ostry spór z przeciwnikami akomodacji, przede wszystkim franciszkanami i dominikanami. Sprawa ta została przekazana do rozstrzygnięcia przez Stolicę Apostolską. Papież Grzegorz XV, dostrzegając skuteczność rytów malabarskich, wyraził zgodę na ich stosowanie, co stwierdził w swoich dokumentach dwukrotnie, w 1621 i 1623. Papież Urban VIII w konstytucji apostolskiej „Ex debito”, ogłoszonej 22 lutego 1633, wskazał, żeby nauczanie ludów Indii odbywało się wyłącznie na podstawie „Małego” i „Wielkiego wykładu nauki chrześcijańskiej” Roberta Bellarmina. W 1659 Kongregacja Rozkrzewiania Wiary wydała instrukcję zawierającej trzy zalecenia (nakazy): bezwzględny zakaz zaangażowania w politykę, konieczność formacji rodzimego kleru i szacunek dla lokalnej kultury. W instrukcji napisano m.in.:
„nie usiłujcie bynajmniej i żadną miarą nie namawiajcie tamtych ludów do zmiany ich rytów i przyzwyczajeń, byleby tylko nie były one w sposób oczywisty sprzeczne z religią i dobrymi obyczajami”, „nie porównujcie ze sobą obyczajów tamtych ludów ze zwyczajami Europejczyków, a nawet sami z wielką pilnością przyzwyczajajcie się do tamtejszych”.