U dołu kompozycji zasiadają patriarcha Abraham i jego syn Izaak. U ich stóp znajduje się naczynie z żarem, na plecach Izaaka wiązka szczap – aluzja do ofiary, jaką miał złożyć ze swego syna. Anioł z tablicą genealogiczną po lewej stronie przedstawia rodowód Jezusa z Ewangelii św. Mateusza (1, 1-17). Leżący przy księdze wół z prawej strony jest aluzją do podobnego rodowodu z Ewangelii św. Łukasza (3, 23-38). Malarz potraktował je jako źródła do treści przedstawienia. Od patriarchy wyprowadzono dwie gałęzie rodowe: królewską, wiodącą poprzez Dawida i Jakuba do św. Józefa oraz kapłańską, prowadzącą poprzez Aarona do Marii. Obie linie przodków prowadzą do Trójcy Ziemskiej – rodziny Józefa i Marii, a poprzez siedzące na jej kolanach Dzieciątko do Trójcy Niebiańskiej z gołębicą Ducha Świętego i Bogiem Ojcem. Stopa Marii na sierpie księżyca depcząca głowę węża oplatającego Ziemię symbolizuje zwycięstwo nad grzechem pierworodnym. Towarzyszący Marii Józef trzyma w ręku lilię – symbol czystości ich małżeństwa. Program ikonograficzny ołtarza uzupełniał usytuowany w górnej kondygnacji obraz Koronacja Marii przez Trójcę Świętą, który nie dochował się do naszych czasów. Kilkanaście lat później (1693-1695) rozszerzoną genealogicznie wersję rodowodu przedstawił Willmann w monumentalnym cyklu 15 fresków na sklepieniu kościoła św.