Zbudowano również dwa budynki, w których zainstalowano nowoczesne maszyny wyciągowe, dostarczone w 1906 roku przez firmę Siemens-Schuckertwerke z Berlina. Pierwsza z nich wyposażona była w dwa silniki o łącznej mocy 2050 KM. Mogła ona ciągnąć ładunki o masie 4,4 t z maksymalną prędkością 15 m/s. Druga z nich, przeznaczona była wyłącznie do wydobycia, była napędzana dwoma silnikami elektrycznymi o mocy 1025 KM. Wydajność wynosiła 2,2 t przy maksymalnej prędkości 15 m/s. Prąd stały dostarczały dwie przetwornice, ulokowane w hali przetwornic, która znajdowała się pomiędzy maszynowniami. Cały kompleks zaprojektowali Emil i Georg Zillmannowie.
Szyb nazwano na cześć Friedricha von Carmera, który zasiadał w Kolegium Reprezentantów spółki Georg von Giesches Erben.
W 1904 roku do szybu „Carmer” doprowadzono bocznicę kolejową, zaś w latach 1909–1911 został on rozbudowany o dwie nowe sortownie. Od 1910 roku szyb „Carmer” był częścią Ruchu II Wildensteinsegen Südfeld (południowy;