Należał do Narodowej Demokracji i był jednym z sygnatariuszy manifestu w 1905 żądającego m.in. przywrócenie języka polskiego w życiu publicznym. W 1906 kandydował w wyborach do Dumy Państwowej, ale nie został wybrany. Wspólnie z Władysławem Biegańskim działał nad utworzeniem polskiego gimnazjum w Częstochowie. Również w 1906 był wśród założycieli Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” oraz był w składzie sądu honorowego tego towarzystwa. Był prezesem koła częstochowskiego Polskiej Macierzy Szkolnej.

Pod koniec 1906 został przeniesiony służbowo do Warszawy i został mianowany naczelnikiem I oddziału drogowego Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej a w 1908 objął funkcję naczelnika biura ruchu w Zarządzie Kolei. W 1912 został zwolniony ze służby i był współzałożycielem fabryki blachy falistej w Pruszkowie.

Po wybuchu I wojny światowej zmobilizowany do służby na kolei i w 1915 został ewakuowany do Rosji. Przebywał w Charkowie oraz w Moskwie. Był asystentem profesora Aleksandra Wasiutyńskiego w przeniesionym do Moskwy Warszawskim Instytucie Politechnicznym.