Jerzy Bekier (ur. 21 grudnia 1898 w Siemkowicach, zm. 2 lipca 1986 w Buenos Aires) – polski ksiądz katolicki, prawnik kanoniczny i działacz polonijny w Argentynie.
Życiorys Był synem Józefa (kołodzieja) oraz Leokadii z domu Mulik (nauczycielki). Lata dziecięce spędził w Koźminku (matka uczyła tam w szkole w latach 1901–1906), szkołę powszechną skończył w Działoszynie, a gimnazjum w Częstochowie. W 1914 wstąpił do Seminarium Duchownego we Włocławku.
3 lipca 1921 otrzymał święcenia kapłańskie (z rąk biskupa Władysława Krynickiego). Następnie, do roku 1923, był wikariuszem i prefektem w Wieruszowie, a potem przeniesiono go do parafii św. Mikołaja w Kaliszu.
Był założycielem, wydawcą i redaktorem czasopism „Echo Kaliskich Stowarzyszeń SMP” i „Kaliskie Wiadomości Parafialne”, patronem okręgu kaliskiego Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej i Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej Żeńskiej „Szarotka”. Z jego inicjatywy wzniesiono Dom Młodzieży przy ulicy 3 Maja.
Od 1929 do 1936 pełnił funkcję proboszcza w Kokaninie, ale nadal był prefektem szkół kaliskich. Wybudował dom parafialny w Kokaninie, a także rozbudował miejscową Kalwarię. od 1930 do 1932 studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i zdobył tam licencjat z prawa kanonicznego. W 1933 obronił pracę magisterską.