W związku z odnowieniem się ran ponownie trafił do szpitala, w którym przebywał do 23 marca 1917. Ponownie jako rekonwalescent objąć funkcję adiutanta szwadronu zapasowego. 26 czerwca 1917 został komendantem 7. szwadronu. Od 30 czerwca 1918 znów pełnił służbę w szwadronie zapasowym. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie: porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1904, nadporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1910 i rotmistrza ze starszeństwem z 1 lipca 1915.
19 kwietnia 1920 został przeniesiony z Dowództwa Okręgu Generalnego „Kraków” do 9 Pułku Ułanów Małopolskich z jednoczesnym odkomenderowaniem do dyspozycji Dowództwa Okręgu Generalnego „Pomorze”. Został przydzielony do organizującego się w Grudziądzu Szwadronu Zapasowego 5 Pułku Konnych Strzelców Wielkopolskich. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Nadal pełnił służbę w 5 Pułku Konnych Strzelców Wielkopolskich, który później został przemianowany na 7 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskich. Od 1 sierpnia do 6 września 1920 czasowo pełnił obowiązki dowódcy tego oddziału. Później był dowódcą 3 Pułku Strzelców Konnych. W październiku 1921 został przeniesiony do nowo powstałego 10 Pułku Strzelców Konnych w Łańcucie na stanowisko dowódcy pułku.