Ludwik Gundlach (ur. 29 kwietnia 1882 w Warszawie, zm. 19 stycznia 1941 w Łodzi) – lekarz, społecznik, działacz Polskiej Organizacji Wojskowej, major.
Życiorys Gundlach uczył się w gimnazjum w Żyrardowie, a następnie w rządowym Gimnazjum Męskim w Łodzi. W związku ze swoją działalnością patriotyczną, został nałożony na niego zakaz edukacji na terenie zaboru rosyjskiego. Przyczyniło się to do jego decyzji o podjęciu w studiów w Lipsku w 1904, a następnie w Getyndze, Monachium oraz Uniwersytecie Wrocławskim, w którym w 1910 ukończył studia medyczne, uzyskując stopień doktora medycyny. Dyplom nostryfikował w Kazaniu. W okresie studiów odbywał praktyki w szpitalu Anny Marii w Łodzi, w którym w latach 1910–1913 pełnił funkcję lekarza miejscowego.
Na początku I wojny światowej zorganizował wydział sanitarno-szpitalny w ramach Komitetu Obywatelskiego, a także podjął pracę jako lekarz miejski. We wrześniu 1914 podjął się organizacji szpitala Czerwonego Krzyża, w którym leczeni byli rosyjscy lekarze. Gundlach kierował tą placówką do przejęcia jej przez okupantów niemieckich w sierpniu 1915.