Wśród wymienionych punktów znajdują się samodzielne podejmowanie decyzji przez łotewskich polityków, bez podpowiedzi z zagranicy, bezpośrednie wybory prezydenta, wprowadzenie mieszanej ordynacji wyborczej, odrodzenie łotewskich portów i gałęzi tranzytu, rozwój przemysłu, przekształcenie Łotwy w Dubaj Północy, rozwój gałęzi IT, przekazanie przez państwo pięciu tysięcy euro na każde nowonarodzone dziecko, wsparcie rodzin wielodzietnych, zdefiniowanie rodziny w konstytucji Łotwy jako związku mężczyzny i kobiety, pragmatyczne stosunki ze Wschodem i Zachodem Europy. Przez przeciwników Šlesersa postulaty i retoryka jego partii zostały określone jako populistyczne.
Ugrupowanie zostało zarejestrowane 10 września, na jego sekretarza generalnego wybrano byłego przewodniczącego Centralnej Komisji Wyborczej Arnisa Cimdarsa. W zarządzie partii znaleźli się Ainārs Šlesers, Edmunds Zivtiņš, Vilis Krištopans, Ilze Jurča oraz Jūlija Stepaņenko, której przypadło jednocześnie stanowisko przewodniczącej. Działacze LPV przedstawili swoich kandydatów do władz Łotwy po przyszłorocznych wyborach do Sejmu, wśród nich Stepaņenko, jako kandydatkę na prezydenta, Šlesersa jako kandydata na szefa rządu, a także Lindę Liepiņę jako kandydatkę na przewodniczącą Sejmu.