Bernard Adolf Blaut, ps. „Długopis”, „Dziadek” (ur. 3 stycznia 1940 w Otmęcie, zm. 19 maja 2007 w Warszawie) – polski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika, reprezentant Polski.
Kariera Był zawodnikiem Budowlanych Gogolin, Odry Opole (1958–1961), Legii Warszawa (1962–1972) i FC Metz (FRA) (1973–1974).
W 1955 roku Bernard Blaut zwyciężył wraz ze Strzałą Gogolin w wojewódzkich zawodach tzw. „dzikich drużyn”, organizowanych przez „Trybunę Opolską”. Podczas turnieju zwrócił uwagę trenera Odry Opole Teodora Wieczorka, który doprowadził do jego transferu do klubu. W barwach Odry Blaut rozpoczął karierę ligową i w późniejszych latach został wybrany do jedenastki 60-lecia Odry Opole.
W 1961 Blaut trafił do jednostki wojskowej w Zgorzelcu, celem odbycia zasadniczej służby wojskowej. Następnie został przydzielony do warszawskiej Legii, gdzie rozegrał 12 sezonów (236 meczów, 30 bramek), dwukrotny Mistrz Polski (1969, 1970), dwukrotny zdobywca Pucharu Polski (1964, 1966).
Pod koniec 1972 otrzymał zgodę na wyjazd zagraniczny, stając się jednocześnie pierwszym piłkarzem Legii, który został wyjechał na Zachód.