Od lat młodzieńczych angażowała się w inicjatywy społeczne w Opatowie i w okolicach Rychtala. Pomagała matce w działalności charytatywnej. Finansowo wspierała ubogich mieszkańców wspomnianych miejscowości (rozdawała potrzebującym chleb raz w tygodniu). W Opatowie zajmowała się chorymi i potrzebującymi, towarzyszyła zmarłym w ostatniej drodze. Była cenioną działaczką społeczną i to ten aspekt jej działalności wpłynął na jej popularność. Sława poetki przyszła później. Walczyła o prawa obywatelskie, popierała reformy socjalne, ujawniała i piętnowała przypadki łamania praw człowieka i zwierząt.
Nie wyszła za mąż, nie pozostawiła potomków. Według literaturoznawcy Herrmanna Mostara bardziej kochała zwierzęta: papugę Koberle, psa Nero i kanarka Księcia. Nazywano ją Fräulein Kempner (panną Kempnerówną). Z wiekiem pogarszał się jej wzrok, w końcu niemal zupełnie oślepła, więc wycofała się z życia publicznego i utrzymywała kontakty tylko z grupą znajomych i rodziną.
Jej siostrzeńcem był Jakob van Hoddis.
Zgodnie z jej ostatnią wolę jej ciało zostało spalone w jedynym istniejącym w ówczesnych Prusach krematorium w Gothcie w Turyngii. Prochy złożono na starym cmentarzu żydowskim przy ul. Ślężej we Wrocławiu.