przez cara Aleksandra II, królową Wielkiej Brytanii, króla Belgii czy króla Prus Wilhelma I.

W 1850 opublikowała najbardziej znaną polemikę, która doczekała się 6 wznowień. To Denkschrift über die Notwendigkeit der gesetzlichen Einführung von Leichenhäusern (Memoriał o konieczności ustawowego wprowadzenia domów pogrzebowych). Była to reakcja na przypadki grzebania żywcem. Uważała to za akt barbarzyństwa i wykroczenie przeciwko prawom człowieka. Domagała się budowy domów pogrzebowych i jasnej definicji śmierci klinicznej. Chciała wydłużenia okresu między czasem zgonu a pochówkiem lub kremacją. Poglądy te wynikały zarówno z jej wrażliwości i działalności społecznej, jak i z lęku przed pozorną śmiercią, co pod koniec jej życia przybrało formę niemal obsesji. Wspomniany memoriał wpłynął na zmianę prawa – od 1871 w Prusach ogłoszono 5–7 dniowy okres karencji między śmiercią a pochówkiem.

Była krytykowana, a jednocześnie ceniona za język i styl skłaniające do śmiechu (nadużywanie apostrofów, rozciąganie słowa przez nadużywanie samogłoski "e").

Debiutowała dramatem Berenize (1861). W 1862 wydała dwie nowele: Roger Bacon i Eine Frage Friedrichs des Groβen.