W 1926 w Berlinie obroniła doktorat z medycyny.
W czasie stażu na oddziale chorób skórnych i wenerycznych w szpitalu Virchow leczyła prostytutki. Pracowała w klinikach leczących ubogie osoby bez ubezpieczenia medycznego w Neukölln w Berlinie. Edukowała ubogie kobiety na temat zapobiegania ciąży i planowania rodziny. W 1931 zaczęła pracę w Instytucie Terapii Elektrofizycznej w klinice w Neukölln. Przez rok pełniła rolę jego dyrektorki. Prowadziła prywatną praktykę medyczną i psychoterapeutyczną.
Nie należała do żadnej partii, ale była aktywną członkinią Stowarzyszenia Socjaldemokratycznych Lekarzy (Verein Sozialistischer Ärzten) i sympatyzowała z Niezależną Socjaldemokratyczną Partią Niemiec (Unabhängige Sozialdemokratische Partei).
Kiedy władzę w Niemczech przejęli naziści, a niemiecka partnerka ze strachu przed władzą zostawiła ją, Wolff, zwolniona z pracy i pozbawiona praw do leczenia, została aresztowana ze względu na pochodzenie. Oskarżano ją o szpiegostwo oraz noszenie się po męsku. Dzięki strażnikowi, mężowi kobiety, której wcześniej pomogła, uciekła do Francji. Później wyjechała do Anglii. Przestała uważać się za Niemkę. Mówiła, że jest Żydówką z brytyjskim paszportem.