Za najlepsze opowiadanie zbioru uznała Staw, pisząc, że jest to opowiadanie grozy, w którym „Pilipiuk za pomocą prostych środków tworzy niesamowity, hipnotyzujący klimat – którego nie jest w stanie popsuć nawet umieszczony w puencie [ciężki] dowcipas”.
Krzysztof Księski zrecenzował książkę dla portalu Paradoks. Pisząc o opowiadaniach, których bohaterem jest Storm, zwrócił uwagę, że są pisane „z jego perspektywy, w pierwszej osobie liczby pojedynczej. To novum w prozie Pilipiuka”, a także uznał Storma za alter ego samego autora. Opowiadania uznał za zasadniczo ciekawe i interesujące, choć „pointy wymyślone przez Pilipiuka mają różną jakość”. Za najlepszy element, wspólny wszystkim tekstom, uznał widoczne w nich „umiłowanie autora do dawnych czasów”. Uznał książkę za „pozycję wartą uważnego przeczytania”, choć „nie dla każdego” – pozbawioną „wartkiej akcji, efektownych bohaterów i zjawiskowych efektów” ale w zamian przedstawiającą wielokrotnie „niezwykłą podróż, pełną niewyjaśnionych tajemnic” i tematów, które są „intrygujące i zachęcają do własnych poszukiwań”.