W latach 1969–1974 był prezydentem Konferencji Rektorów Uniwersytetów Europejskich, poprzedniczki Europejskiego Stowarzyszenia Uniwersytetów.
Wizja nowego uniwersytetu W 1963 roku wygłosił w BBC cykl wykładów na temat powstawania uniwersytetu. Nakreślił w nich plany „radykalnej innowacji” brytyjskiego szkolnictwa wyższego, koncentrującego się na badaniach i stypendiach dla młodych naukowców, a przede wszystkim na interdyscyplinarnym programie nauczania. Wydziały miały być kierowane rotacyjnie, by nie wyrywać naukowców na trwale z pracy badawczej. Do tworzenia nowych katedr rekrutował młodych wykładowców, w tym: ekonomistę Richarda Lipseya; socjologa Petera Breretona Townsenda; politologa Jeana Blondela; krytyka literackiego Donalda Daviego czy filozofa Franka Cioffiego. Wszyscy studenci studiów licencjackich na pierwszym roku mieli do dyspozycji szeroką gamę kursów wykraczających poza formalny podział nauki czy sztuki, dopiero po tym etapie wybierali w czym chcą się specjalizować. Sloman kładł również duży nacisk, by w naukach humanistycznych studenci studiowali obszary tematyczne dotyczące nie tylko społeczeństwa brytyjskiego. W przeciwieństwie do starych uniwersytetów w budynkach Essex nie było hierarchii, dominowały otwarte przestrzenie. Podobnie aranżowano infrastrukturę socjalną, np.