Wpieranie działania związanego z inwestowaniem w gospodarstwa rolne mogła dokonywać pod warunkiem realizacji co najmniej jednego z następujących celów: zmniejszenie kosztów produkcji; poprawa i przebazowanie produkcji; poprawa jakości; zachowanie i poprawa środowiska naturalnego, warunków higienicznych oraz warunków utrzymania zwierząt; wspieranie zróżnicowania działalności gospodarstwach rolnych.
Wsparcie inwestycji było udzielane gospodarstwom rolnym w następujących warunkach: których rentowność można było zwiększyć (wykazać); które spełniają minimalne normy dotyczące środowiska, higieny i warunków utrzymania zwierząt; kiedy rolnik posiadał odpowiednią wiedzę i umiejętności zawodowe.
Całkowita kwota wsparcia jakie ustalały państwa członkowskie, wyrażona była w procentach wielkości kwalifikującej się inwestycji. Działania podejmowane na obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania była ograniczona do maksymalnie 40% lub 50% kosztów inwestycji. W przypadku młodych rolników wielkość wsparcia mogła osiągnąć najwyżej 45% lub 55% kosztów inwestycji.