Pedagogika przygody – jest pojęciem pochodzącym z potocznej teorii wychowaniaKwieciński, Zbigniew; Śliwerski, Bogusław (2003): Pedagogika. Podręcznik akademicki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN., a wraz z rozwojem badań i rozważań teoretycznych towarzyszących temu pojęciu, klasyfikuje się ją niekiedy jako pojęcie na skrzyżowaniu pedagogiki społecznej oraz nauk o kulturze fizycznej. Postulowane jest definiowanie jej jako interdyscyplinarnej subdyscypliny pedagogiki, związanej z innymi dyscyplinami naukowymi w obszarze nauk społecznych (socjologia, psychologia, polityka społeczna i in.) oraz nauk o wychowaniu (m.in. turystyki i rekreacji), w której przedmiotem badań byłaby teoria, metodologia i praktyka wspierania rozwoju człowieka poprzez świadomy kontakt z naturą. W obszarze zainteresowań pedagogów przygody znalazły by się bezpośrednie, aktywne i angażujące doświadczenia kształcące, które dotyczą całościowo danej osoby oraz mają realne konsekwencje rozwojowe.
W Polsce, dyskusje nad zakresem pojęciowym pedagogiki przygody rozpoczęły się na początku pierwszej dekady XXI w. wraz z upowszechnieniem się nurtów adventure education, oraz pedagogiki przeżyć.