Za najważniejsze dzieła armeńskiej kinematografii w tym okresie uważane są takie filmy, jak Dowlatiana (1966), który został zaprezentowany w konkursie głównym na 19. MFF w Cannes, Trójkąt Henrika Maliana (1967) oraz Barwy granatu Siergieja Paradżanowa (1968), będący syntezą kultury ormiańskiej. Znalazł się on również na liście 10 najlepszych filmów roku 1982Film miał premierę we Francji w 1982 roku wg miesięcznika "Cahiers du cinéma" i zdobył uznanie m.in. Andrieja Tarkowskiego. Ponownie popularnością cieszyły się również filmy dokumentalne. Wśród ich reżyserów warto wymienić , i , twórcę m.in. Menq (1969) i Pór roku (1975). W latach 70. i 80. można wyróżnić takich twórców, jak (Tam za siedmioma górami, 1980), , (Dobra połowa życia, 1979), , i . Swoje filmy wciąż tworzyli także Malian, np. My i nasze góry (1970), Arjak (1972) i Nahapet (1977) oraz Frunze Dowlatian, np. Kronika erewańskich dni (1974) i Żyjcie długo (1980). Na przełomie lat 80. i 90. tworzyli („Trzynasty apostoł”, 1987), , i . thumb|Kino Moskwa w Erywaniu Ormianie tworzyli również filmy poza granicami Armenii. W Iranie, pierwszym filmem fabularnym był nakręcony przez Ormianina Owanesa Ohaniana Abi o Rabi (1931).