Florentyna Pojda od lutego 1919 należała do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska w Bytomiu. Brała udział w pierwszym, drugim i trzecim powstaniu śląskim. Dowoziła powstańcom broń. Była wielokrotnie aresztowana i ranna. Podczas jednego z uwięzień, będąc w piątym miesiącu ciąży, poroniła. Używała pseudonimu „wiedeńska hrabianka”, była przełożoną sanitariuszek Czerwonego Krzyża. W 1921 była zastępczynią radcy spraw Eggelinga, zaangażowaną w plebiscyt w Bytomiu. Była referentką i mówczynią na wiecach na Górnym Śląsku i Zagłębiu Dąbrowskim. Podczas głosowania była przewodniczącą komitetu plebiscytowego, a później kierowała ruchem reemigracyjnym.
W okresie międzywojennym pełniła funkcję prezeski Towarzystwa Czytelni Ludowych w dzielnicy Zawodzie w Katowicach. Działała w Polskim Czerwonym Krzyżu (koło Zawodzie).
Przed wybuchem II wojny światowej przyczyniła się do wywozu ze Śląska dokumentów dotyczących powstań śląskich i plebiscytu, obawiając się, że wpadną w ręce Niemców. Materiały te (839 jednostek archiwalnych, 11,95 m bieżących dokumentów z lat 1919–1921) przechowywane są w Instytucie Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku (zespół archiwalny nr 008).