Władysław Łucki, ps. „Jerzy Dańko” (ur. 5 maja 1894 w Praszce, zm. 28 grudnia 1941 tamże) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, inwalida wojenny.

Życiorys Urodził się 5 maja 1894 w Praszce, w ówczesnym powiecie wieluńskim guberni kaliskiej, w rodzinie Aleksandra i Katarzyny z Jędreckich. Był młodszym bratem Wacława (1884–1937), aptekarza, odznaczonego Medalem Niepodległości., Cecylii, zamężnej z Henrykiem Jażdżewskim, z którym miała syna Konrada, i Heleny Bronisławy (ur. 1891), żony Władysława Klimeckiego (1888–1939), podoficera Wojska Polskiego, podkomisarza Służby Więziennej, naczelnika więzienia w Złoczowie.

Władysław ukończył szkołę powszechną w rodzinnej miejscowości i siedmioklasową Szkołę Handlową w Kaliszu, a następnie podjął studia na Wydziale Budowy Maszyn Szkoły Politechnicznej we Lwowie. W 1912, w czasie studiów, wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich i został członkiem III plutonu 1. kompanii akademickiej. Od 29 czerwca do 5 lipca 1912 we Lwowie uczestniczył w I międzyzaborowym kursie instruktorskim PDS. Ukończył kurs podoficerski, a w 1913 był słuchaczem Szkoły Podchorążych PDS.