Wsparcie dla leśnictwa dotyczyło jednego lub więcej działań: zalesienie terenu dostosowanego do lokalnych warunków środowiskowych, inwestycje w lasach mające na celu znaczne zwiększenie ich wartości gospodarczej, ekologicznej i społecznej, inwestycje w celu poprawienia i racjonalizacji zbiorów, przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów leśnych, inwestycje związane z użyciem drewna jako surowca ograniczono do prac poprzedzających przetwórstwo przemysłowe, promocja nowych rynków zbytu dla zastosowania i wprowadzenia do obrotu produktów leśnych, zakładanie stowarzyszeń właścicieli lasów w celu pomocy ich członkom w prowadzeniu zrównoważonej i efektywnej gospodarki leśnej, przywracanie potencjału produkcji leśnej, zniszczonej przez klęski żywiołowe i pożary oraz wprowadzanie właściwych instrumentów zapobiegawczych.
Wsparcie obejmowało koszty sadzenia przyznawano na: roczną dopłatę do hektara zalesionej ziemi dla pokrycia kosztów utrzymania, przez okres do pięciu lat, roczną dopłatę do hektara w celu pokrycia utraty dochodu wynikającego z zalesienia, przez okres do 20 lat dla rolników lub ich zrzeszeń, którzy uprawiali tę ziemię przed jej zalesieniem lub dla każdej innej osoby prawa prywatnego.