Henryk Jerzy Filipski ps. „Jeremi” (ur. 30 kwietnia 1920 w Warszawie, zm. 25 września 2021 w Nadarzynie) – polski żołnierz podziemia niepodległościowego w okresie II wojny światowej, działacz Narodowej Organizacji Wojskowej oraz Narodowych Sił Zbrojnych, powstaniec warszawski.

Życiorys Od początku okupacji niemieckiej działał najpierw w Narodowej Organizacji Wojskowej, a następnie w Narodowych Siłach Zbrojnych.

Wziął udział w powstaniu warszawskim w stopniu podchorążego, jego obszarem działania był I Obwód Śródmieście Północne. Piątego dnia powstania, podczas walk o Dworzec Główny i hotel Victoria, w rejonie ulicy Zielnej został poważnie zraniony odłamkiem granatnika w głowę oraz nogę. Przeszedł zabieg trepanacji czaszki w dawnym Szpitalu Dziecięcym Bersohnów i Baumanów przy ulicy Śliskiej 51. Następnie został przeniesiony przez kolegów do rodziny.

Po kapitulacji powstania trafił wraz z rodzicami do obozu Dulag 121. Z Pruszkowa został przewieziony wraz z rodziną do niemieckiego Borken, gdzie był przymusowo zatrudniony w przemyśle niemieckim w Forstverwaltung Bocholt w Nadrenii Północnej-Westfalii. Po wojnie wrócił do Polski, w latach 50. na stałe osiedlił się w Nadarzynie.

W latach 1978–1981 był przewodniczącym Rady Narodowej w Nadarzynie, udzielał się społecznie: działał jako ławnik sądowy oraz radny.