Mennica Stanów Zjednoczonych (ang. U.S. Mint lub United States Mint) – jednostka podległa Departamentowi Skarbu Stanów Zjednoczonych, odpowiedzialna za projektowanie oraz wybijanie krajowych monet obiegowych, kolekcjonerskich, bulionowych, medali. Dystrybuuje monety do banków Rezerwy Federalnej i sprawuje kuratelę nad państwowymi aktywami w srebrze i złocie. Mennica może wybijać również monety dla podmiotów zagranicznych.
Historia W 1792 roku Kongres Stanów Zjednoczonych uchwalił Coinage Act, który powołał do życia krajową mennicę oraz przedstawił m.in. regulacje dotyczące monet złotych, srebrnych i miedzianych (wartości monet, stopy metali, legendy monet, stosunek wartości złota do srebra). Dotychczas, w okresie kolonialnym, na obszarze brytyjskich kolonii obowiązywała waluta zagraniczna lub władz kolonialnych. Pierwsza siedziba mennicy mieściła się w Filadelfii, która w tamtym czasie była stolicą. Pierwszym dyrektorem został naukowiec i astronom David Rittenhouse. Pierwszymi monetami wybijanymi przez mennicę były centówki, półcentówki, pięciocentówki (half dime), dziesięciocentówki (dime), półdolarówki, jednodolarówki, dwu i półdolarówki (Quarter Eagle), pięciodolarówki (Half Eagle) i dziesięciodolarówki (Eagle). W 1793 roku mennica dostarczyła pierwsze 11 178 sztuk miedzianych centów.