Dzięki pomocy parowych maszyn jedna prasa mennicza mogła wybić 100 monet na minutę.

3 marca 1849 roku Kongres zaakceptował emisję złotych jednodolarówek i dwudziestodolarówek (Double Eagle). mały|upright|lewo|Budynek mennicy w San Francisco w 1909 roku W trakcie wojny secesyjnej wojska Konfederacji zajęły wszystkie trzy południowe mennice, bijąc w nich później część monet na potrzeby rządu Konfederatów. W 1862 roku wojska Unii zdobyły trzy miasta, ale oddział w Dahlonedze nigdy nie został otwarty na nowo.

Gorączka złota w Kalifornii doprowadziła do tego, że transport złota do Filadelfii był długi i niebezpieczny. Żeby temu zapobiec, w 1854 roku otwarto kolejny oddział Mennicy Stanów Zjednoczonych w San Francisco. Jej zadaniem było wybijanie złotych monet. Do końca 1854 roku oddział ten wybił monety o wartości 4 084 207 dolarów. Cztery lata później miała miejsce gorączka złota w Kolorado. Doprowadziło to do otwarcia kolejnego oddziału mennicy, bowiem w 1862 roku Kongres zaakceptował otwarcie mennicy w Denver. Zajmowała się ona skupem, przetopem, rafinacją złota i odlewaniem sztabek. Dopiero w 1906 roku mennica wybiła swoje pierwsze monety.