po raz pierwszy na wzajemnych relacjach wszystkich kacykowatych skupili się Powell et al. (2014). Wykorzystano różne odcinki genomu mitochondrialnego, od całego do sekwencji pojedynczych genów. W przypadku kacyka plamistego i białoskrzydłego użyto sekwencji genu cytochromu b oraz ND2 obydwu tych gatunków oraz sekwencji COX1 kacyka plamistego. Poniższy kladogram jest uproszczeniem obejmującego rodzaj Icterus fragmentu, uzyskanego przez nich drzewa filogenetycznego:

Pod względem schematu upierzenia i konstrukcji pieśni, kacyki plamiste są niezwykle podobne do kacyków dużych (I. gularis). Wynika to jednak z konwergencji, jako że pod względem genetycznym są to jedne z najbardziej sobie odległych gatunków kacyków. IOC wyróżnia dla kacyka plamistego 4 podgatunki: I. p. carolynae Dickerman, 1981 I. p. pectoralis (Wagler, 1829) – nominatywny I. p. guttulatus Lafresnaye, 1844 I. p. espinachi Ridgway, 1882

W starszych publikacjach niektóre podgatunki, np. guttulatus, były uznawane za synonimy podgatunku nominatywnego. Podgatunek anthonyi opisany w 1930 z Gwatemali przez Griscoma zsynonimizowano z guttulatus.