Jadwiga Sobieska (ur. 14 października 1909 w Warszawie, zm. 5 grudnia 1995 tamże) – polska etnomuzykolożka, pierwsza badaczka całkowicie skupiona na polskim folklorze muzycznym.

Życiorys thumb|Grób Jadwigi i Mariana Sobieskich na cmentarzu Powązkowskim Urodziła się w rodzinie Pietruszyńskich. Po maturze rozpoczęła studia z historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Przez 6 lat uczyła się gry na skrzypcach w konserwatorium muzycznym. W 1929 zmieniła kierunek studiów – poszła na muzykologię na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1930–1939 uczestniczyła w badaniach terenowych w Wielkopolsce i samodzielnie szukała muzyków ludowych na Mazowszu (Garwolin, Tomaszów Mazowiecki, Rawa Mazowiecka, Nowe Miasto nad Pilicą i Skierniewice). W 1934 prowadziła badania nad muzyką instrumentalną Wielkopolski (przebadała 235 dudziarzy i koźlarzy). Badania posłużyły jako materiał do pracy magisterskiej. Współpracowała z poznanym na studiach Marianem Sobieskim. W 1935 oboje obronili prace magisterskie i ukończyli studia muzykologiczne.

Jadwiga wróciła do Warszawy. Została sekretarką redakcji „Muzyki Polskiej”. Marian Sobieski został w Poznaniu jako asystent w Zakładzie Muzykologii Uniwersytetu Poznańskiego. W 1936 wzięli ślub i zamieszkali w Poznaniu.