Jan z Caramola, znany też jako Jan z Chiaromonte (ur. 1280, zm. 26 sierpnia 1339) – francuski pustelnik i zakonnik cysterski działający na terenie Włoch. Błogosławiony Kościoła katolickiego

Urodził się w Tuluzie we Francji. W 1300 roku przybył na teren Italii, gdzie się osiedlił. Chcąc nawiązać ściślejszą relację z Bogiem postanowił zostać pustelnikiem. Zamieszkał w odległej dziczy najpierw w pustelni San Saba nad rzeką Sinni, potem w pustelni Scala Magnano w pobliżu strumienia Frida, a następnie w pustelni na górze Caramola. Z pustelni Jan udawał się w każdą niedzielę na mszę świętą do miejscowego opactwa. Intensywnie umartwiał się i pościł. W okresie Wielkiego Postu jadał tylko jeden posiłek dziennie. Przypisywano mu dar prorokowania.

Podczas jednej z mroźnych zim ciężko zachorował. Szukając pomocy, udał się do klasztoru cystersów Santa Maria of Sagittario w Chiaromonte. Tam kontynuował swoje surowe praktyki pokutne jako świecki brat. Według relacji mnichów: jego dieta składała się z niewielkich ilości chleba i wody;